De plaats Aardenburg heette vroeger Rodenburgh, hetgeen weer afstamde van Rodanum, een Romeinse nederzetting rondt de tijd van Christus op de plaats van het latere Rodenburgh.

De stad kreeg kort voor 1127 stadsrechten en is daarmee een van de oudste steden van Nederland.

In Aardenburg heeft de grootste Romeinse nederzetting van het deltagebied gelegen, naar schatting een vierkante kilometer groot. Dit is pas rond 1975 daadwerkelijk vastgesteld. Er zijn muren, grachten, torens en een poortgebouw gevonden. Aan de hand van opgegraven munten is ontdekt, dat er een Romeinse nederzetting geweest is  tot 270 jaar na Christus.

Langs de Noordzeekust waren 10tallen forten aangelegd in opdracht van de Romeinse keizer Marcus Aurelius.

De muren rond Rodanum waren 6 tot 7 meter hoog. Het fort was omgeven door een gracht.

Aardenburg werd in de middeleeuwen Rodenburg/Rodanburch genoemd. Het was toen nog met de zee verbonden door een riviertje (de Ee).

In de 13e eeuw is de naam geleidelijk veranderd in Ardenborch. Aardenburg was in deze 13e eeuw een van de 'Londensche Hanze'-steden. De Franken en de Friesen hebben er gevechten geleverd en ook zijn de Noormannen binnengevallen. Aardenburg goeide uit tot een belangrijke handelsplaats door de gemakkelijke bereikbaarheid via het Zwin en de Ee en door een achterland met Brugge als hoofdplaats. Waar de Ee uitmondde in het Zwin, werd een sluis gebouwd bij Slepeldamme. Door zijn ligging en belangrijkheid was Aardenburg rond 1300 al een vestingstad. In 1299 kreeg Aardenburg toestemming van Gwijde van Dampierre, regent van Vlaanderen, om te versterken met dubbele wallen, dubbele grachten en 4 stadspoorten.

In 1604 viel Aardenburg nog ten prooi aan Prins Maurits, welke nadien weer de vesting versterkte, modernere wallen aan liet leggen en de schansen versterkte. Na de vrede van Munster in 1648 raakten de vestingwerken in verval. In 1672 hebben ze echter nog dienst gedaan tegen de Fransen. Van 1688 tot 1701 zijn ze echter afgebroken.

De zegels van de stad geven al sinds de 15e eeuw een burcht of identieke afbeelding van een burcht, bestaande uit een getinneerde muur, waaruit in het midden een dergelijke toren oprijst; links van de muur een hangtorentje en daaronder een gesloten deur waartegen een trap te zien.
Op een 16e eeuws zegel verschijnt als eerste een wapenschild. Het schild vertoont een getinneerde poort met valdeur. Het wapen wordt verder geflankeerd door twee  leeuwen.

Een volgend 16e eeuwse zegel geeft eveneens een schild met leeuwen, maar nu in de poort met hamei een ruiter van achteren gezien en rechts van hem een portier met een lans in de hand. De leeuwen zijn verleend in 1672, na aanleiding van het heldhaftige verzet van de stad tegen de Fransen. De kroon werd in 1604 door prins Maurits verleend na de verovering op de Spanjaarden.
Op latere zegels blijft de burcht op het wapen, al verschilt de vorm per zegel. Bij de verlening gaf de burgemeester aan dat al sinds heugelijke tijden er een burcht op het wapen van Aardenburg voorkomt.  De Hoge Raad van Adel heeft de burcht in de huidige vorm verleend.
Aardenburg had oorspronkelijk 4 stadspoorten.
Hiervan is alleen de Kaai of stadspoort nog over.

Een van de bekendste wapenfeiten uit de geschiedenis is de aanval van de Fransen op  Aardenburg in 1672, die neergeslagen werd. Dit was een van de weinige Staatse successen in het rampjaar. Vele oorlogen en stormvloeden hebben eeuwenlang Aardenburg bedreigd Tijdens de 2e wereldoorlog werden honderden woningen en de St. Bavo-kerk verwoest. Bij de restauratie van de kerk zijn er vele historische ontdekkingen gedaan, zoals fresco's op graven.

In 1957 zijn er in Aardenburg vuurstenen voorwerpen gevonden uit ca 5000 jaar voor Christus. Veel is terug te vinden in het Aardenburg museum:  Het museum herbergt een bijzondere verzameling bodemvondsten uit Aardenburg uit de prehistorie, de Romeinse tijd en de middeleeuwen.
Uit de midden steentijd en nieuwe steentijd dateren verscheidene typen vuurstenen werktuigen.
De Romeinse collectie, voornamelijk afkomstig uit het in de tweede eeuw gestichte castellum, brengt het dagelijkse bestaan uit die tijd tot leven aan de hand van aardewerk, munten, kammen, sierstenen, spelden, speelschijfjes, cultusbeeldjes en dergelijke.
Het skelet van een Germaanse krijger, vermoedelijk een der plunderaars van Romeins Aardenburg, behoort tot de meest aan sprekende vondsten.
Verder toont het museum een fraaie collectie middeleeuws aardewerk uit de tijd dat Aardenburg een belangrijke Vlaamse havenstad was.
Meerdere exemplaren zijn 'misbaksels', afkomstig uit de afvalkuilen van een pottenbakkerij. Achter het museum ligt een tuin met inheemse kruiden en planten die vroeger veel in de streek voorkwamen.
Van oude gebouwen gaat voor hen, die tot romantiek geneigd zijn  (en wie onzer ontkomt geheel aan het romantische) steeds een zeldzame bekoring  uit. Vooral is dit het geval als de juiste toelichting aanwezig is. Een oud  vervallen brokje straat kan in het schijnsel van een gaslantaarn op winterse  avonden tot ontroerende schoonheid worden, Het poortje in de oude kerk te Aardenburg zagen we dezer dagen in zulk een mijmerende stemming.

[Home] [Pension] [Aardenburg] [Omgeving] [Grafologie] [Verzekeren]